Skauting – ruch społeczny i pedagogiczny zapoczątkowany przez Roberta Baden – Powella, nazywanego na całym świecie „Ojcem”skautingu ( harcerstwa). Za początek Skautingu uznaje się przełom wieku XIX i XX. Ojczyzną jest Anglia.
Prekursorem polskiego skautingu jest Andrzej Małkowski.
Ruch skautowy definiuje się jako: „ dobrowolny, apolityczny ruch wychowawczy dla młodzieży. Ruch ten otwarty jest dla wszystkich. Nie ma tu znaczenia płeć czy kolor skóry.
Podstawowymi zasadami skautingu jest dążenie do spełnienia wierzeń i praw wynikających ze statusu.
Skauting oparty jest na trzech ogólnych zasadach:
- obowiązek wobec Boga – religia jest fundamentalną podstawą całego funkcjonowania skautingu. Wiara w Boga czynienie dobra. Sauci mają poszukiwać wartości duchowych i zgłębiac tajniki wiary.
- obowiązek wobec bliźnich – skaut pomaga bliźniemu, koledze, obcej osobie ale także wrogowi
- obowiązek wobec samego siebie – skaut pracuje nad sobą, pokonuje soje wady, poszerza umiejętności, uczy się siebie, odkrywa swoją osobowość